Kaç kez kapısından kovuldum yüreğinin... Kaç kez umutsuzca düşüp yollarına darmadağın geri döndüm kendi
çıkmazlarıma... Oysa sıcacık bir gülüşün söndürmeye yeterdi yangınlarımı. Bir tatlı sözün uçururdu kanadı kırılmış yüreğimi
en yükseklere. Bir tek adımın yok ederdi aramızdaki bu dağları. Sen yeterdin kimsesizliğime yar! Ölümlerin kıyısından
dönüp yalnızlığıma sarıldığım o sahipsiz gecelerimde ellerinin sıcaklığını duyabilseydim bahar olurdu yüreğim ansızın... Kim
bilir kaç asırdır sensizim... Kim bilir kaç kez kapısından kovuldum yüreğinin. Geceler boyu hasretin, geceler boyu boşluğun
dört bir yanımda... Duy beni ne olursun, bu yokluktan usandım!...
SERCAN BERKCAN SARI ASKDOKTORU




Alıntı ile Cevapla


Paylaş