Yok yok, sen değilsin acıtan, bizzat benim. Kendi halim, bir başımalığım ve ben, yalnızca ben..
Sevmem zamansızdı. Acımak, tam da zamanını buldu.
Gülüşlerim öksüz, yetim, kimsesiz işte. herşeyim miydin?
Oysa kendime yeterdim ben eskiden.
Tek başıma yapardım kahvaltımı, çıkardım dışarı, gezip dolaşırdım.
Yalnız uyurdum geceleri, yatak dar bile gelirdi. Hep tektim, hep bendim. Ya şimdi?
Tammışım gibi,eksikmişim, nerden bileyim...
Biletsiz yolcuydun içimdeki seferde, ve ben sevmezdim eksiği olanLarı, eksiği bir bilet dahi olsa...
İşte herşey aşk kitabına uyuyordu..
Zamansızdı, bir andaydı, eksiği-fazlası önemsizdi, tek gereken sevgiydi..
Bir kadın ve bir adam..
Kadın mağrurdu, adam güvenilir mi?
Kadın korkaktı, adam alabildiğine cesur
Ve kadın kanadı, adam kadının gözyaşına takılı kaldı,ilelebet!
Acı dile geldi,sustum
Yetmedi,kan kustum
Oysa kadın yemin etmişti, bir daha sevmeyecekti
Sırf aşk kitabı doğrulansın diye, yolcu biletsiz olsa bile, eksik bir sevdayı yalnızlığa tercih ettim...
Ve aşk incitti!






Alıntı ile Cevapla


Paylaş