Bİr mezarlik gÜnÜ vazgeÇtİm ÇocukluĞumdan..

17-02 01:21 #1

omercem

Guest

Bİr mezarlik gÜnÜ vazgeÇtİm ÇocukluĞumdan..

Daha 5 yaşındaydım gözlerimin önünde annemi kaybettiğimde.Çok iyi hatırlıyorum o öylece koltukta oturmuş
Her zamanki gibi tesbih çekip duruyordu.Her zaman o saatte o hep aynı oturduğu koltuğuna geçer, dualarını okurdu.Bir gün oyuncaklarımla oynarken elinden tespihinin düştüğünü gördüm.Kafamı oyuncaklarımdan kaldırdım.Kafası yana doğru yatmıştı.Ağzı oynamıyordu. Anne dedim konuşmuyordu.Yanına gittim.Dokundum,ses vermiyordu.Sanki içime doğmuştu,ağlamaya başladım.Anne diye ağlıyordum.
Babam koşarak gelmişti.Anneme dokundu,elini tuttu ses vermiyordu.Yarım saat içinde evin içini bir kalabalık almıştı.Gözümün önünde herkes koşuşturuyordu.Birisi beni alıp uzaklaştırmaya çalışıyordu.Babam götürün oğlumu buradan diyordu.Bir köşede öylece kala kalmıştım.Kucaklarına alıp beni evden götürdüler.Ağlıyordum…
Babam anneme sarılmış beni bırakma diye ağlıyordu…

Komşumuz Zehra teyze beni kucağına aldı,susuyordu.Zehra teyzeye bakarak annemin neyi var dedim.
Kadıncağız kendini tutamıyordu.Gözleri kıpkırmızı olmuştu,bana sarılarak ağlamaya başladı. Ah güzel yavrum benim diye hıçkırarak ağlıyordu.Öyle bir sarılıyordu ki bana bir daha hiç bırakmayacak gibiydi.Mezarlıkta yine Zehra teyzenin kucağındaydım.Babam mezarlığın başında öylece bana bakıyordu.Sanki o da annemle ölmüş gibiydi.Sessizce ağlıyordu.Koluna yakınlarımız girmiş ayakta kalmasını sağlıyorlardı. Oğlum! Diyordu..Oğlumu verin bana ! O ayakta duramayan koca adam koşmaya başlamış yanıma gelmişti.Zehra teyzemin kucağından alarak bana sarılmaya başlamıştı.Beni öptü,kokladı,ağlıyordu..Bende ağlıyordum..Yağmur başlamıştı ; sanki yağmurlar gözyaşlarımızı saklamak istiyordu. Artık koynunda yatacağım bana dualar okuyup üfleyecek bir annem olmayacaktı.Ben kime koşup sarılacaktım artık? Kim beni ağladığımda kollarının arasına alıp gözyaşlarımı silecekti ? Artık babam annem olmuştu.Bir süre evimizin kalabalığı bitmedi.Babam her gece beni uyuttuktan sonra annemin oturduğu yerin önünde diz çöküp ağlıyordu.Uyanmayayım diye içine içine ağlıyordu..

Gözlerinden bir gün bile sevincin eksik olmadığı o koca çınar boncuk boncuk gözyaşı döküyordu.Elleri soğuk bir kış günü gibi soğuk,yüreği kızgın çöllerdeki kumlar gibi sımsıcaktı.
Neden yalnız bıraktın beni diye sessiz sessiz konuşuyordu..İçinde anneme koştuğum , onu öptüğüm sevdiğim rüyalar görüyordum.

Bir sabah ağlayarak uyandım uykumdan.Baba diye bağırıyordum,korkmuştum rüyamda.Babam yine anneme hep ağladığı yerde çökmüş duruyordu.Hepte saklardı gözyaşlarını üzülmeyeyim diye,içine akıtırdı sürekli.
Olduğu yerden kalkamıyordu.Küçücük ellerimle dokundum babama.Öylece yığıldı.. Ben bu yığılmayı biliyordum;babam da ölmüştü.Hıçkırıklarım eve sığmayacak kadar büyüktü.Yine ilk Zehra teyze ile şükrü amca duydu feryatlarımı. Eve girmeleriyle Zehra teyzenin bana koşması bir oldu. O da öldü dimi diyordum sımsıkı sarılarak. Şükrü amcayı ilk defa öyle ağlarken görmüştüm.Neden Allahım ! diye bağırıyordu..

Yine 5 yaşındaydım,yine mezarlıktaydım ve yine yağmur yağıyordu..Mezarın başında bu sefer ben vardım.Yine elimden Zehra teyze tutuyordu.Soluk soluk gözlerle mezarlığa bakıyordum.Bir yerde annem bi tarafta babam.Korkuyordum, ne yapacaktım ben artık ? Annemin ölümüne babam dayanamamıştı.Kalbi kaldıramamıştı bu ağır yükü.Ama ya benim minicik kalbim nasıl dayanacaktı bu acıya?

Artık ev soğuk , ev sessiz, ev kimsesizdi.. Ufak bir çocuğun kabullenemeyeceği kadar büyük bir yüktü bu.Evin dışı ne kadar sıcak olsa da ben içerde üşüyordum.Artık hiçbir oyuncak beni teselli etmiyordu.O gün mezarlıkta büyümüştüm sanki .Gözyaşları bir kelepçe gibi vurulmuştu gözlerime,hiç bırakmıyordu…

Bana solgun,üzgün gözlerle bakıyorlardı.Görenler ah yavrum bu yaşta annesiz babasız kaldı diyorlardı.Ama onlar beni hiç bırakmamışlardı. Rüyamda hep onlar yanıma geliyorlardı.Onları görmek için hep uyumak istiyordum.Çünkü biliyordum sonunda anneme kavuşacağım, babama sarılacağım onların kollarında olacağım…

Bir mezarlık günü vazgeçtim çocukluğumdan.. İçimde hep bir sızı ben büyüdükçe o da büyüyordu.Yanlızlığım hep beni köşeye sıkıştırıyordu.Hiçbir şey mutlu etmiyordu beni.O gün anlamıştım annem babam en büyük mutluluğummuş benim..

Sizleri çok ama çok özlüyorum.Annem olsan da yine dua okuyup üflesen ,babam yine kollarına alıp aslanım diye havaya kaldırsan beni….

BİR MEZARLIK GÜNÜ VAZGEÇTİM ÇOCUKLUĞUMDAN….

Ömer cem gürsal..